حکایت نیشابوریان
جای ابوالفضل بیهقی خالی!
کاش آن روز اوهم در نیشابورحضور داشت و حماسه«نیشابوریان»را می دیدو قلم افسونگرش صحنه های به یاد ماندنی وداع مردم نیشابور با «فیروزه موسیقی ایران» را برای همیشه درتاریخ سِتُرگش ثبت می کرد.
هرچند آن روز خبرنگاران و تصویربرداران مختلف و متعدد مشغول ثبت وضبط صحنه هابودند اما هیچ کدام نتوانستند آنگونه که باید حق مطلب را ادا کنند.
کاش بیهقی دبیر آن صحنه هارا می دیدتادرتوصیف صحنه های تاریخی وداع مردم مشتاق با پرویز مشکاتیان «قلم را لختی بگریاند.»و باز هم بنویسد که «همگان زار زار می گریستند؛خاصه نیشابوریان.»
فرهنگ شهر نیشابورکه از دیرباز تا کنون همچنان در بین شهرهای خراسان و حتی ایران چهره ی فرهنگی خود را حفظ کرده است آن روز با مردمان فرهنگ دوستش سنگ تمام گذاشت و با ثبت یک روز بزرگ در تاریخ نیشابور بار دیگر این شهر را زبانزد همگان نمودند.
آفرین بر نیشابوریان و شورای شهر وشهردار فهیمشان!
تقدیر و تَبجیل مفاخر ملی و بزرگان فرهنگ وهنر این سرزمین هرچند در برخی ازنقاط خراسان به فراموشی سپرده شده است اما نیشابوریان ثابت کردند که فارغ از همه ی جنجال های سیاسی و زد وبند های جناحی می توان فرهنگ وفرهیختگان فرهنگی را «قدر دانست و بر صدر نشاند».
ای کاش روزگاری فرا رسد که دیگر شاهد دلگیری و گلایه های مفاخر ملی و بزرگان فرهنگ و هنر از نامهربانی های متولیان امور نباشیم و فرصت دیدار رو در روی مردم و چهره های برجسته در روزهای حیاتشان فراهم شود.
ای کاش متولیان استان و اعضای شوراهای دیگر شهرهای بزرگ خراسان نیز این رفتار شورای شهر نیشابور را الگوی خود سازند و در پی آن باشند تا فرصتی برای حضور مفاخر ملی خراسان در خراسان! فراهم شود و چنین اجتماعات ارزشمندی تنها برای یک مراسم خاکسپاری شکل نگیرد.
به امید آن روز