جشنواره عکس آبرنگ تعطیل شد!

 

 

شمع جشنواره عکس آماتوری آبرنگ، آرام و بی سر و صدا خاموش شد.

این جشنواره که سال گذشته، همين روزها هشتمین دوره اش برگزار شد، از مسابقه ای کوچک با چیزی كمتر از صد عکس رفته رفته به جایگاه جشنواره ای بزرگ و پر مخاطب ارتقا پیدا کرد، شاخه هایی چون جشنواره عکس کودک و نوجوان براي گروه هاي سني 4 تا 16 سال به آن اضافه شد وبا دریافت مجوز از ارشاد به تقویم رویداد های فرهنگی این وزارتخانه پیوست. به آخرین دوره این جشنواره بالغ بر شش هزار عکس از 130 شهرستان رسید که خود، رکوردی چشمگیر در جشنواره های داخلی است. اما امسال خبری از فراخوان و جشن و جشنواره نشد تا اینکه کیارنگ علایی، دبیر جشنواره خبر تعطیلی موقت جشنواره را اعلام کرد.

وی علت لغو جشنواره را مشکلات اقتصادی فزاینده ای می داند که گریبان گیر برگزار کنندگان شده است.

او می گوید:« با توجه به رشد و گسترش جشنواره و تلاش ایده آلیستی ما برای حفظ یک چارچوب ثابت، مناسب و در خور شان جامعه عكاسي ايران، از دوره ششم و هفتم، فشار تامین هزینه ها خود را نشان داد و امکان اینکه جشنواره بتواند بدون اسپانسر هزینه های خود را تامین کند، كم رنگ و كم رنگ تر شد.»

علایی می گوید:« با وجود همه این مشکلات، دوره هشتم را هم برگزار کردیم اما از فردای اختتامیه در شهریور گذشته، شخصا تلاش برای حفظ جشنواره را آغاز کردم، راه هاي زيادي را رفتم ، هزینه های زیادی را شخصا متقبل شدم، و با افراد زيادي مذاكره كردم که متاسفانه بی نتیجه ماند.»

چرا جشنواره حامی مالی نداشت؟

کیارنگ علایی می گوید:« مشکل اساسی ما برای اسپانسر گرفتن، عنوان و سبقه این مسابقه است که نام موسسه آبرنگ را بر خود دارد. به همین جهت موسسات خصوصی تامین هزینه های آن را تقبل نمی کنند، چرا كه در اين صورت گويي براي موسسه اي ديگر هزينه مي كنند.»

آیا نمی شد نام جشنواره را تغییر داد و آن را حفط کرد؟ علایی معتقد است این کار از دو جهت عملی نبود. « اول اینکه جشنواره را وامدار موسسه آبرنگ مي دانم و از سوی دیگر هویت چند ساله ای دارد که با تغییر نام از بین می رود.»

علایی با توجه به این ملاحظات و محدودیت ها به سراغ موزه هنرهای معاصر می آید که در این باره می گوید:« طرحی برای تبدیل کردن جشنواره به دوسالانه آماتوری تهیه کردم و با برآورد هزینه ها و آيين نامه و مفاد كامل به موزه ارایه دادم. آقای شالویی، رییس موزه هم با توجه به شناخت کاملی که از گذشته و اهداف و موفقیت های این جشنواره کاملا غیرانتفاعی داشت، رویکرد مثبتی نشان دادند و طرح را به شورای هنرهای تجسمی موزه فرستادند و شورا نيز در جلساتي كه برگزار كرد نظر مثبتي در حمايت از جشنواره آبرنگ داشت. »

وی ادامه می دهد:« اولین پیشنهادی که به ما شد این بود که جشنواره را زیر مجموعه جشنواره بین المللی هنرهای تجسمی که در گرگان برگزار می شود، ببریم اما من قبول نکردم چرا که این جشنواره ، همانطور که قبلا اشاره کردم، هویت مستقلی دارد و در مشهد برگزار می شود و با این پیشنهاد حیات جشنواره به خطر می افتاد.

بالاخره ماه گذشته خبر دادند که با توجه به نظر مثبت شورا بايد براي عملي شدن اين كمك  جلسه مشترکی با رییس موزه برگزار شود تا درمورد جشنواره تصمیم گیری شود، من شرايط زماني را به دبير اين شورا گفتم، اما هنوز هیچ خبری نشده است و تماس های مکرر من بی پاسخ مانده است.»

و کلام آخر کیارنگ علایی این است که « این اتفاقات در مجموع ما را به جایی سوق داد که ناچار با جشنواره خداحافظی کنیم، اگرچه اين خداحافظي تلخ را هرگز باور ندارم و از هر كرانه تير دعا رها كرده ام!...»